Bir daha karşılaşmazdım onunla. Hiç görmediğim, bilmediğim tarzda bir hüzün. "Yalnız mıyım artık?" diye mırıldanırdım kendi kendime. Cevaplayan olmazdı beni. Eğilir, kasetlere bakar ve hep aynı şarkıya uzanırdım: Breaking The Law. Kapalı durduğum kutunun içinde İsyan’la Koşullar arasında çölde su tabancası taşıyan bir kovboy gibi kalırdım. "Çöp kamyonu mu kirlidir, çöp mü, çöpçü mü, çöpü atan mı?" diye düşünen bir inek beyni gibi kalırdım. Her şeyi alevlere boğarak çıkardım evden.

Evet, evlerdir Şeytan’ı Tanrı’ya düşman eden.